Na twee en een halve maand zijn we weer terug in Argentinië. Het Argentijnse geld dat we nog hadden is in die tijd 25% minder waard geworden, dat is flink veel en een groot probleem in Argentinië. Het is weer even wennen in Argentinië, het is een stuk duurder dan Paraguay, er is nergens wc papier, goed eten is moeilijk te vinden en het ontbijt is ronduit slecht .. als je het al krijgt. De eerste dagen rijden we door de Chaco, zeg maar de Pampa’s van het noorden, een savanne/steppe achtig plat landschap. Er wonen slechts een handvol mensen van voornamelijk inheemse afkomst in zeer afgelegen en arme dorpjes. We rijden ongeveer 750 kilometer door deze hete, plus 35 graden, en windige omgeving op wegen die kaarsrecht zijn. We stoppen geregeld om wat water over ons heen te gieten om wakker te blijven. Het is een beleving om hier doorheen te gaan maar na één keer heb je het wel gezien.

Heet, droog en rechttoe rechtaan

We maken nog wel een omweg via een moerasgebied midden in deze droge vlakte, een goede tip van twee Argentijnse mannen. Plots maakt de droge aarde plaats voor een grote uit de oevers getreden rivier. Het lijkt op een groot meer, maar dan met allemaal dode bomen erin. Het is ook een plek waar de grote ooievaar broedt. We genieten van het mooie uitzicht als we plots worden gestopt door twee politie agenten, Maarten reedt wellicht wat snel. Gelukkig willen ze alleen weten wie we zijn en wat voor reis we maken. Ze schudden ons de hand en na 5 minuten kunnen we de reis vervolgen.

De plek gevonden waar ze zich schuilhouden

Na 3 dagen rijden we vrij plots de Chaco weer uit, er zijn weer mensen, de temperatuur wordt dragelijker en er zijn heuvels in de verte. Een kleine 100 kilometer later verblijven we in een nationaal park bestaande uit tropisch oerwoud. Het regent als we aankomen en we gaan het hutje van de parkwachters in. De super aardige parkwachters vertellen ons het één en ander over het park en zeggen ons dat we de tent onder een dakje mogen opzetten. Boven aangekomen bij de camping is er inderdaad een mooi dakje maar hangen er ook ongeveer 15 jongelui rond uit het plaatselijke dorp, al barbeque’end en bier drinkend, typisch Argentijns. Na een mooie wandeling door het park rijden ze gelukkig net weg op hun scooters en kunnen wij, net voordat het gaat regenen, alles onder het dakje zetten.

Het wandelpad was op sommige plekken weggespoeld

We vervolgen onze weg naar de stad Salta, hoofdstad van de provincie Salta. Het landschap verandert weer van nat bosrijk naar droge heuvels. Een smal weggetje wat lijkt op een fietspad brengt ons door de heuvels. De stad Salta is een prettige stad. De mensen zijn een mengelmoes van Spaanse en inheemse afkomst. De man van het hostel is inheems en is van alle markten thuis: massages geven, zwarte band van een vechtsport, Engels leraar, Chinese kruiden kenner en hij kon ook 12 empanada’s in één keer opeten. Het is ook weer leuk om in een hostel te zitten met andere reizigers, we zitten zelfs weer een avondje Nederlands te kletsen. Na Salta rijden we door gebieden waar we voor de reis al naar uitkeken. Het zijn voornamelijk droge dorre maar bijzonder verscheidene landschappen. We komen eerst door de Quebrada da las Conchas met magnifieke gekleurde rotspartijen en een prachtig slingerende weg erdoorheen (we stoppen iets te vaak om foto’s te maken).

Quebrada de Conchas is schitterend

De weg leidt ons naar Cafayate, de wijn stad van Noord Argentinië. Het gebied ligt op ongeveer 1700 meter hoogte en dat zou de wijn een krachtige smaak moeten geven. We hebben de proef op de som genomen en geconstateerd dat dat klopt!

De wijnproeverij is een succes!

De camping waar we verblijven ligt aan de rand van het dorp, op loopafstand van het centrum en heeft warme douches, perfect dus. Totdat er een bus arriveert met zeker 60 kinderen. De kinderen maken herrie en de bus blijft 3 dagen aanstaan, nogmaals die proef op de som nemen dus. We lopen rond 7 uur, mooie tijd om te eten zal je zeggen, naar een populair restaurantje toe en krijgen te horen dat deze pas om 9 uur open gaat. Wat nog gekker is is dat de kinderen op de camping, als wij ons mandje induiken, pas om 11 uur gaan avondeten!

Na deze mooie dagen in Cafayate gaan we het Andes gebergte in, weer richting Chili. De eerste dag had een makkie moeten worden maar al na 20 kilometer stopt het asfalt en begint de ‘ripio’. Het voordeel van zo’n onverharde weg is dat het vaak erg mooi en rustig is, zo ook deze. We komen langs geweldige ruige woestijnachtige natuur en kleine slaperige dorpjes.

Het lijkt hier wel de maan

Als we de weg naar Chili verder onderzoeken blijkt er een bergpas van 5000 meter hoog tussen te zitten. Ondanks dat we graag het avontuur opzoeken is dit iets te hoog en afgelegen, we doen een kleine omweg. Deze omweg dag begint goed met een mooie onverharde weg. Helaas wordt het al snel drukker met verkeer en krijgen we steeds heftigere wasborden te verduren, iets waar Maarten echt een hekel aan heeft. Bij een tankstation vallen de motoren ook nog eens om en stroomt er een aantal liter benzine in Maartens helm, het duurt een aantal dagen voordat de geur wat verdwenen is. Dit wordt een lange dag. Bij een cafeetje vergeten we na het betalen ook nog de pinpas waar we pas s’avonds achterkomen. In het dorp waar we dan zijn beland zitten alle hotels vol en staat de lokale camping vol met jongeren, gelukkig hebben ze nog een bungalow te huur, het smerigste huisje ooit! Na een dag als vandaag kijken we erg uit naar Chili.

Het uitzicht blijft bij vlagen wél adembenemend

Gelukkig verlopen onze laatste dagen in Argentinië beter. We rijden steeds hoger en hoger de Andes in en komen op de altiplano terecht, een plateau wat zich uitstrekt over Argentinië, Chili en Bolivia. We overnachten in een dorp met 150 inwoners op een hoogte van 4100 meter, het wordt hier s’nachts -6 graden. De mensen hier zijn voornamelijk van inheemse afkomst en geen Spaanse afstammelingen.

Poncho’s, kleden en hoedjes

Lang op deze hoogte verblijven is niet makkelijk. Fleur krijgt al snel last van kortademigheid, hartkloppingen en tintelingen. Maarten wordt wakker met een stevige koppijn, nee hij had niet gedronken, en heeft een slecht bakkie koffie nodig om weer iets te kunnen doen. We rijden weer verder door deze woestijn op hoogte en komen zo goed als niemand tegen totdat we weer op het asfalt zijn. Bij het enige tankstation komen we 6 man tegen met enorm grote en dure motoren, allen met de ‘Adventure’ look, ze komen van het asfalt en gaan via het asfalt weer verder. Wij vervolgen onze weg naar de grens met Chili.

Op deze droge hoogte groeit weinig

De grens ligt op 4300 meter hoogte dus kamperen is niet zo’n goed idee, ook is er weinig zuurstof in de lucht wat elke inspanning uitputtend maakt. Maarten wordt weer wakker alsof ie tot 5 uur heeft gefeest maar gelukkig voelt Fleur zich al wat beter. De grensovergang gaat redelijk soepel en we kijken uit om naar San Pedro de Atacama te gaan, in 2 uurtjes van 4300 naar 2500 meter en van 3 graden naar 22 graden!

Extra foto’s 

Op de veerpont van Paraguay naar Argentinië
Quebrada de Conchas is een hoogtepunt van de reis

Bewegwijzering is niet altijd makkelijk

Cafayate bij zonsondergang
De eerste lama’s van de reis
Spoorbrug op 4km hoogte
Advertenties