Daar zitten we dan enigszins gespannen in een bijna donker favella, we voelen ons niet helemaal op onze plek. Gelukkig zou Pol, de Belgische eigenaar, ons op komen halen, en ja na een paar minuten komt ie aanlopen. We lopen verder naar boven in de favella en nemen velen trappen totdat we bij het hostel zijn. Onderweg krijgen we er al een aardig beeld van, de huisjes zijn wel van steen maar primitief en vervallen. Bij het hostel krijgen wij direct een waanzinnig mooi uitzicht te zien van de Copacabana.

Uitzicht vanaf het hostel

We krijgen koffie en Pol vertelt ons het één en ander over de Favella waar Pol zelf een jaar of 10 geleden is neergestreken. We zitten in favella Babilonia, 1 van de 3 gepacificeerde favella’s van Río, er zijn in totaal iets van 1000 favella’s. Voor de Olympische Spelen is Babilonia veiliger gemaakt en zou er ook geen drugsbende meer moeten zijn, die is er helaas nog wel. Pol vertelt ons onder meer dat Babilonia veilig is voor ons toeristen maar dat er wel nog een drugsbende is met wapens, als je dezelfde jongens buiten de favella tegenkomt in het donker dan heb je wel een probleem. De eerste avond eten we in de favella bij een klein restaurantje welke geweldig eten serveert, een goed begin zonder problemen.

Één van de weinige foto’s van de favela

De volgende ochtend gaat Maarten naar de lokale bakker voor tosti’s en broodjes. Op de heenweg niets aan het handje. Tijdens het wachten ziet hij de andere bezoekers naar een politie busje wijzen, verder geen politie te zien. Op de weg terug, met ontzettend goedkope tosti’s, is het alleen omhoog. Vlak na het busje staan 4 agenten tot op de tand gewapend met geweren, shotguns en bivakmutsen, zo te zien is de favella nog niet helemaal gepacificeerd. Maarten loopt vlak langs de agenten, er is maar 1 weg naar boven, de agenten zeggen niets. Dat was even zweten geblazen maar gelukkig is het nu voorbij, toch? Nee. Na weer een flink stuk naar boven gelopen te hebben staat er een hele zwerm aan militaire politie agenten, ze staan er rustig bij en niemand zegt iets. Snel nog wat verder naar boven. Dan komen er nog 4 agenten aangelopen met getrokken geweren en shotguns, ze richten hun wapens naar de huizen boven en lopen Maarten voorbij zonder een woord te zeggen. Het lijkt wel het begin van een actie scene, gelukkig blijft het bij het begin.

Even bijkomen na een stressvol begin van de dag

Een paar dagen later, het is zondag: voetbal en bier dag, de schemering is al begonnen, lopen wij rustig weer naar boven. Bijna bij het hostel horen we stampende Braziliaanse muziek, als we de hoek om kijken zien we de bende van de favella. Fleur denkt eerst nog dat de jongens aan het filmen zijn maar de 1 meter lange geweren doen anders vermoeden. We lopen snel een stukje terug, er is geen andere weg naar het hostel dus we moeten er wel langs. We zijn beiden gespannen en besluiten Pol te appen. Hij reageert snel en komt ons ophalen. Als we langs de 4 jongens lopen blijken ze ongeveer 14 jaar te zijn en hebben allemaal geweren. Volgens Pol is dit niet ongebruikelijk en willen ze voornamelijk stoer doen. Achteraf blijkt ook dat wij de enigen zijn die niet zelfstandig langs de bende durven te lopen, maar dat deert ons niet. De komende dagen zien we de grote geweren en kleine jochies nog een paar keer, maar elke keer is toch spannend. De laatste ochtend worden we nog wakker gemaakt door geweer geluid, gelukkig blijkt het in een andere favella te zijn, een mooie afsluiting van ons verblijf in Rio. Wel respect voor Pol en zijn Colombiaanse vrouw om in de favella een hostel te runnen en daarbij ook actief te zijn binnen de gemeenschap om de favella verder te verbeteren. We hebben in Rio natuurlijk ook de toeristische hoogtepunten gedaan, Corcovado, Pao de Azúcar, Caiprinha op de Copacabana, gekleurde trappen, museum, alles zeer aan te raden. 

Mallotige lui die gaan liggen om een foto te maken met het Jezus beeld
Malloten met het beeld
Uitzicht op de Pao de Azucar vanaf Corcovado

Al met al hebben we een toptijd gehad in Rio, welke zijn naam eer doet als het goed regent. Rio ligt op een unieke lokatie en is een stad die een blijvende, positieve, herinning achterlaat. Na Rio zijn we nogmaals een paar dagen in Sao Paulo wezen logeren bij Ronnie en Bella! We voelen ons er goed thuis en een stuk veiliger dan in Rio, anders dan in Rio lopen we in SP wel uurtjes door de stad ipv alles met metro of Uber te doen. Na een paar dagen verruilen we weer de gastvrijheid in Sao Paulo voor het avontuur op de weg. We rijden naar de fantastisch mooie kust tussen Sao en Rio en verblijven een paar dagen in Maresias om te surfen. Maarten gaat samen met een Italiaanse reiziger de ruwe golven trotseren. Na 2 dagen blijkt dat de kinderen van 12 het nog steeds een stuk beter doen, ze surfen zelfs op de golven die weer terug de zee in gaan! Dan maar chillen op Ilhabela, een tropisch eiland, daar zijn we een stuk beter in. We gaan snorkelen, luieren, wandelen, suppen en bezoeken 2 wonderschone strandjes.

Voor zo’n mooi tropisch eiland in dit dichtbevolkte gebied van Brazilië is het verassend rustig. Na een paar uur op het eiland komen we de reden tegen: Borrachudos, de zwarte vlieg. Dit kleine vliegje is hier in grote aantallen aanwezig en prikt graag gaatjes in mensen om bloed te drinken. Het prikt een beetje in het begin en begint dan steeds meer en meer te jeuken tot een ondraaglijke jeuk na 5 dagen! En vooral met de aantallen die wij hebben is het niet leuk meer, Maarten is 84 keer gestoken en Fleur 70 keer. Tip: spring eerst in een bad van citronella voordat je naar Ilhabela gaat.

Hier werden we door een zwerm van die rot vliegen aangevallen, vandaar dat het zo rustig is.

Als je zo lang op reis bent mis je natuurlijk ook een hoop in Nederland. Nu missen we de bruiloft van Stan en Lisette (broer en schoonzus van Maarten). Maar gelukkig kunnen we met de huidige techniek de ceremonie wel Live meekijken! We weten nu ook hoe het voelt om een oudje te zijn die slecht te been is, veel mensen kwamen langs de laptop even gedag zeggen.

Wat een stralend koppel

Laatste bestemming aan de kust van Brazilië is Paraty, een oud koloniaal dorpje. Het is allemaal goed bewaard gebleven en dus wemelt het er van de toeristen. Het hostel waar we verblijven heeft weer eens meer werknemers dan gasten maar dat maakt het niet ongezelliger. Ze geven die avond een latino feestje en de Caipirinha’s smaken goed. We spreken met een Ier die 4 jaar in Brazilië heeft gewerkt en op het punt staat om in China 2 jaar les te gaan geven, hij is er nog nooit geweest en spreekt geen woord Chinees, dat is pas een avontuur! De volgende dag wordt er bij het hostel een verjaardag gevierd, de Brazilianen zijn weer zo gastvrij dat we mee mogen eten. Én er lopen ook nog aapjes rond, wat een top hostel!

Als je continue struikelt weet je dat de weg origineel is..

Extra’s

Museum of tomorrow

Uitzicht van Pao de azucar

Paraty

Advertenties