Na een geweldige maand in Buenos Aires is het tijd om een nieuw land te bezoeken: Uruguay. We pakken de boot vanuit Buenos Aires en zijn binnen 2 uur aan de overkant.

Een nieuw land bezoeken is altijd een spannende ervaring, nu verschilt Uruguay niet veel van Argentinië maar het voelt net wat gemoedelijker aan. Het eerste stadje is Colonia de Sacramento, een oude handelspost van de Portugezen. Het is vrij toeristisch maar niet zonder reden, de oude stad is bewaard gebleven en staat dan ook vol met oude gebouwen in smalle steegjes. Na een maand in een miljoenenstad te zijn geweest is dit dorpje een verademing. Door alle hoogbouw in Buenos Aires is s’winters de zon niet vaak te zien, in Colonia daarentegen is het hoogste gebouw een vuurtoren en strentelen we lekker rond.

Na Colonia gaan we eindelijk weer echt rijden, het is ongeveer 200km naar de hoofdstad Montevideo. De zon schijnt, er is bijna geen verkeer en het landschap glooit lekker weg, het lijkt een beetje op België in de zomer!

In Uruguay is cannabis gelegaliseerd. Dit is natuurlijk positief behalve dan dat ons hostel halfvol zit met stoners, het Amsterdam van Zuid Amerika. De culinaire keuken van Uruguay hebben we natuurlijk ook weer geprobeerd. Chivito kun je bij elke plaatselijke snackbar kopen en is een broodje met een lap vlees en allerlei toppings zoals ei, kaas, ham, mayonaise, etc. Niet echt de moeite waard. Wat wel de moeite waard is om te proberen is de Asado, zeg maar barbecue. En waar kun je dat beter dan in de ouderwetse markthal van Montevideo. Veel verstand van vlees hebben we niet en kiezen een stuk waarvan de naam ons bekend voorkomt, plus natuurlijk een worst.

We hebben de beste plek van het restaurant te pakken, buiten regent het de hele dag en dus zitten we lekker warm bij het vuur. En het vlees is heerlijk!

Na Montevideo rijden we richting Brazilië, we weten nog niet zeker of we ook daadwerkelijk Brazilië gaan bezoeken. We horen en lezen veel over de gevaarlijke kant van Brazilië, vooral de wegen schijnen erg gevaarlijk te zijn. Ook spreken we geen woord Portugees, maar dan ook echt geen enkel woord. Onderweg komen we langs een aantal bekende badplaatsen, helaas is het vrij koud en rijden we door. Die dag komen we ook tot de realisatie dat de dagen een stuk korter zijn dan eerder op de reis, het is tenslotte winter op het zuidelijk halfrond. S’avonds komen we dan ook om 6u in het donker aan op de camping, een compleet lege camping. Gelukkig is er wel iemand die het licht aanzet. Na het opzetten van de tent willen we gaan koken maar blijkt het brandertje niet meer te werken. Dat betekent dat Maarten vuur moet gaan maken. Niet veel later, een uur of anderhalf mbv benzine, kunnen we dan eindelijk aan tafel. Het eten is erg matig en onze drinkfles smaakt nog een week naar rook. We rijden vroeg weg van de camping richting Cabo Polonio, een beschermd natuurgebied waar je alleen met een enorm grote truck naartoe kan. Het gebied doet denken aan Vlieland alleen dan met Zeeleeuwen!

Vervolgens rijden we naar een natuurpark met een groot fort. Natuurlijk is het weer donker als we er er aankomen en het vinden van de camping is dan ook lastig. Na het gevraagd te hebben blijkt bijna het hele park een camping te zijn, helaas zijn alle toiletten en douches dicht en ziet het er sowieso een beetje matig uit. Gelukkig hebben we ook een hostel in het park gezien en het blijkt een uitstekende keuze te zijn om daar te verblijven. We krijgen beiden een halve liter bier bij aankomst en zitten binnen lekker warm bij de haard. De mensen zijn ontzettend aardig en ook ontzettend dik. Het zijn een aantal bevriende families bij elkaar, een stel uit Uruguay en wat uit Brazilië. We worden later uitgenodigd om mee te eten, het is een Braziliaanse gerecht en het smaakt erg goed. Één van de Brazilianen kan niet stoppen met praten, Spaans/Portugees, we snappen maar de helft, maar is ontzettend vriendelijk. Dit is een goed voorteken, lekker eten en vriendelijk mensen. We besluiten in de stromende regen naar Brazilië te rijden.

Nog wat extra foto’s

Advertenties